SAHABE (R.A.E.)'E DİL UZATANIN DÜNYA VE AHİRETTEKİ DURUMU Ashâb-ı Kiram ve din büyüklerini hayırla anmak, hepsine karşı sevgi ve saygı göste

 SAHABE (R.A.E.)'E DİL UZATANIN DÜNYA VE AHİRETTEKİ DURUMU

Ashâb-ı Kiram ve din büyüklerini hayırla anmak, hepsine karşı sevgi ve saygı göstermek, hiç birine dil uzatmamak gerekir. Onlar arasında geçen bazı olayları ileri sürerek haklarında hürmete aykırı sözler söylemek hiçbir müslümana yakışmaz ve asla caiz olmaz. Hatta Hz. Ebû Bekir (r.a.) ile Hz. Ömer (r.a.)’e dil uzatan veya bunlara ta’n eden müslüman, kâfir olur ve tevbesi kabul edilmez. Bu kavil ile İmâm Debbûsî (rh.a.) ve Ebu’l-Leys (rh.a.) amel etmişlerdir. Fetvaya esas olan görüş de budur.

Bu kavil, Resûl-i Ekrem (s.a.v.) Efendimiz’e dil uzatan müslümanın tövbesinin kabul edilmeyeceğine dâir olan kavli, kuvvetlendirir. Peygamberimiz Muhammed Mustafa (s.a.v.)’in hakkına riâyet etmek için güvenilmesi ve amel edilmesi gereken hüküm de budur.

(İbn-i Âbidîn (r.a.), Reddü’l Muhtar, c.9, s.35-36)

Rivayete göre İbni Heylân isminde bir kişi. Sahabe-i Kiram hakkında yakışık olmayan sözler söylüyordu.

İbni Heylân, bir gün duvar yıkıyordu. Yıktığı duvar kendi üzerine yıkıldı. Duvarın altında kalıp fecî bir şekilde can verdi. Medine-i Münevvere’nin “bakî” kabristanlığına defnettiler. Fakat ikinci gün onu kabrinde bulamadılar.

Hatta onun üzerine defnedilen toprak bile yoktu. Bu durumda başka birisinin o kabri deşme ve açma ihtimali yoktu. Çünkü o toprağıyla beraber kabir kaybolmuştu. Kabrin kerpiçleri duruyordu. Bunu insanlardan büyük bir kalabalık gördü. Hatta buna şahit olanlardan biri de Kadı Cemâleddin Efendi idi. Zamanla bu olayın şöhreti o kadar yayıldı ki dünyanın her yerinden insanlar bu kabri görmeye geliyorlardı. Bu hadise Allâhü Teâlâ hazretlerinin kalbini şerh ettiği kimselerin kendisinden ibret aldığı âyetlerdendir…

(İsmail Hakkı Bursevi (k.s.), Ruhu'l Beyan Tefsiri, 7/279-280)